Esra Tırpan Yakut schreef dinsdag dat haar vader in het ziekenhuis was opgenomen en dat artsen de familie om toestemming hadden gevraagd om zijn been te amputeren. “Mijn kracht is niet opgewassen tegen de harteloosheid van dit systeem”, schreef ze. “Sta alsjeblieft naast mij in de strijd die ik voor mijn vader voer.”

Een van de accounts die zij in haar bericht tagde, was dat van het Instituut voor Forensische Geneeskunde.

Abdullah Tırpan is 73. Hij verkocht 55 jaar lang gehaktballen in Tekirdağ. Hij heeft vijf kinderen en geen eerdere veroordelingen. Hij wordt vastgehouden in de R-typegevangenis Metris in Istanbul, zit in een rolstoel en kan niet rechtstaan. Hij heeft diabetes in een vergevorderd stadium, hoge bloeddruk, zenuwschade waardoor hij het gevoel in zijn handen en voeten heeft verloren, een ernstige vernauwing van de bloedvaten in zijn hersenen met risico op een beroerte, en gevorderd gangreen in zijn linkerbeen. Toen een parlementslid hem op 8 oktober bezocht, had hij daar drie verbonden zones en twee open wonden van meer dan tien centimeter.

In tien maanden tijd is hij vier keer medisch beoordeeld.

In december 2025 oordeelde het Instituut voor Forensische Geneeskunde dat er geen medische bezwaren waren tegen zijn verdere verblijf in de gevangenis. In mei 2026 kwam de medische commissie van het Stadsziekenhuis van Tekirdağ tot dezelfde conclusie. In juni 2026 gebeurde dat opnieuw. Rond 6 oktober werd hij nogmaals onderzocht, met hetzelfde resultaat. In een van de rapporten staat dat hij zonder hulp in zijn dagelijkse behoeften kan voorzien. In september had het Instituut daar nog aan toegevoegd dat hij in een R-typegevangenis kon worden vastgehouden, waarna hij naar zo’n inrichting werd overgebracht.

Twaalf dagen geleden bezocht Mustafa Yeneroğlu, onafhankelijk parlementslid voor Istanbul, hem in Metris. Hij zei dat het vasthouden van iemand in deze toestand in een gevangenis niet met het geweten te verenigen is en dat op een ochtend het bericht kan komen dat hij is overleden.

Vandaag werd zijn dochter gevraagd toestemming te geven voor de amputatie van zijn been.

De medische zorg die hij daarvoor kreeg, is gedocumenteerd. In februari 2026 vroeg een neuroloog om een MRI van de hersenen nadat hij moeite had gekregen met spreken. Die scan werd op 8 juni uitgevoerd, 113 dagen later. Daaruit bleek de vernauwing van zijn hersenvaten en het risico op een beroerte. In juli werd hij opgenomen in het ziekenhuis en geopereerd aan de wonden aan zijn voeten. Op 9 september werd hij voor een angiografie naar het ziekenhuis gebracht en bracht hij één nacht door op de afdeling intensieve zorg. De volgende dag werd hij als tijdelijke gevangene naar Metris overgebracht en de dag daarna opnieuw naar Tekirdağ gestuurd.

De straf die hij uitzit bedraagt zeven jaar en zes maanden. Die werd hem op 8 augustus 2019 opgelegd door de 3e Rechtbank voor Zware Strafzaken van Tekirdağ wegens lidmaatschap van een gewapende terroristische organisatie en op 7 maart 2022 unaniem bevestigd door het Hof van Cassatie. Hij werd voor het eerst aangehouden op 16 augustus 2016 en op 25 februari 2025 opnieuw in hechtenis genomen, nadat zijn veroordeling definitief was geworden. Inmiddels heeft hij 602 dagen van deze straf in de gevangenis doorgebracht.

Waarop zijn veroordeling berust, is uiteengezet in onze eigen documentatie van zijn zaak. Hij bezat aandelen in een onderneming die een vergunde school uitbaatte. Hij droeg een gebouw over om als studentenverblijf te worden gebruikt. Hij woonde religieuze gespreksbijeenkomsten bij. Hij deed donaties. Hij had een abonnement op een krant. In zijn woning en op zijn werkplek werden publicaties aangetroffen. Zijn kinderen gingen naar een vergunde privéschool. Hij had een rekening bij een bank met een vergunning. Er wordt niet beweerd dat hij ByLock gebruikte. De datum van het strafbare feit die in het dossier staat vermeld, is de dag waarop hij in hechtenis werd genomen. De beschuldiging dat hij als verantwoordelijke zou hebben gefungeerd, berust op een geheime getuige die nooit werd gehoord, terwijl geen beroep werd gedaan op een getuige die zijn verklaring tijdens een openbare zitting corrigeerde.

Elke instelling op die lijst was wettelijk actief op het moment dat hij ermee te maken had.

De familie vraagt om opschorting van de tenuitvoerlegging van zijn straf zodat hij kan worden behandeld. “In naam van gerechtigheid en menselijkheid”, schreef zijn dochter, “willen wij dat de tenuitvoerlegging wordt opgeschort.”

Artikel 16 van Wet nr. 5275 voorziet precies daarin wanneer een gevangene ernstig ziek is of een ernstige handicap heeft, niet zelfstandig kan leven onder gevangenisomstandigheden en geen ernstig en concreet gevaar vormt voor de openbare veiligheid, op basis van een verslag van een medische commissie dat door het Instituut voor Forensische Geneeskunde wordt goedgekeurd. Er zijn vier keer rapporten opgesteld. Elke keer luidde de conclusie dat hij in de gevangenis kon blijven.

Een man die niet kan rechtstaan, zijn voeten niet kan voelen en op het punt staat een been te verliezen, is officieel geschikt bevonden om zonder hulp in zijn dagelijkse behoeften te voorzien.