Türkiye’de polis, 4 Ekim’de Konya merkezli ve sekiz ili kapsayan bir operasyonda 20 kişiyi gözaltına aldı. Operasyon, yetkililerin Gülen hareketinin “askerî mahrem yapılanması” olarak nitelendirdiği yapıya yönelikti. Beş kişi tutuklandı, 15 kişi adli kontrol şartıyla serbest bırakıldı.

Operasyonu, iktidara yakın Sabah gazetesinin “teknik ve fiziki takip” olarak aktardığı çalışmanın ardından İl Emniyet Müdürlüğü Terörle Mücadele Şube Müdürlüğü ekipleri gerçekleştirdi.

Sabah, gözaltıların dayanağını tek bir cümlede veriyor: gözaltına alınan 20 kişi, gazeteye göre, “örgüt üyeleri tarafından ardışık olarak aranan ve FETÖ ile iltisaklı olduğu tespit edilen” kişiler. “FETÖ,” Türkiye’deki yetkililerin Gülen hareketi için kullandığı adlandırma. Türkiye hareketi terör örgütü olarak sınıflandırıyor; diğer devletler ve uluslararası kuruluşlar böyle bir sınıflandırma yapmıyor.

Bunun ötesinde hiçbir delil kamuoyuyla paylaşılmadı. İki kaynak da sekiz ilin hangileri olduğunu belirtmiyor, soruşturmayı yürüten savcılığı adlandırmıyor, gözaltına alınanların mesleğini veya eski rütbesini açıklamıyor. Herhangi bir iddianame duyurulmadı; kimse hakkında mahkûmiyet kararı yok.

Dolayısıyla ortada anlatılan şey, şüphelilere başkaları tarafından yapıldığı söylenen, belirli bir örüntü oluşturan bir dizi gelen telefon araması. Bu dayanakla gözaltına alınanların dörtte üçü bir gün içinde serbest bırakıldı.

Bu yöntemin bir geçmişi var. “Ardışık arama”, örgüt üyeliğinin arama kayıtlarındaki örüntülerden — genellikle ankesörlü telefonlardan gelen aramalardan — çıkarsanması uygulamasını anlatıyor; varsayım, bir sorumlunun bağlantılarını sırayla aradığı yönünde. Aranan kişinin aramayı yaptığı ileri sürülmüyor; görüşmede belirli bir şey söylediği de. 2016’dan bu yana binlerce kovuşturmada bu örüntünün kendisi, silahlı terör örgütü üyeliğinin delili olarak sunuldu.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi Büyük Dairesi, bu yaklaşımın başka bir delil kategorisi bakımından Sözleşme’yi ihlal ettiğine zaten hükmetti.